Kiełbasa staroświecka opakowanie 1kg

Kiełbasa staroświecka - smak tradycji

Mięso nie występowało w codziennym, tradycyjnym jadłospisie, tutejszych mieszkańców wsi. Nawet u zamożnych gospodarzy jadano je wyłącznie z okazji ważniejszych świąt, jak Boże Narodzenie, Wielkanoc czy uroczystości rodzinnych (wesele). Jadano je też wówczas, kiedy w gospodarstwie padła nagle jakaś sztuka. W wypadkach normalnych używano najczęściej mięsa wieprzowego pochodzącego z własnego uboju. Wołowinę kupowali u rzeźników w mieście, czasem zabijali królika lub kurę. Mięso spożywali najczęściej gotowane w rosole, rzadziej duszone z sosem do polania ziemniaków lub klusek. Bicie świń odbywało się zwykle w zimie, przed Bożym Narodzeniem, lub z wiosną przed Wielkanocą. Mięso częściowo przechowywali nasolone w beczkach (Kobielnik, Węglówka, Bugaj, Skawa i in.) lub zasuszone. W tym ostatnim wypadku moczono je najpierw w roztworze soli, a następnie suszono przy piecu (Kunice, Krzyszkowice, Lubień). Część mięsa przeznaczano na kiełbasy. Jelita wypełniano mięsem przy pomocy lejka zrobionego z uciętego rogu krowiego. Wędzono je w dymie z drewna dębowego (Skawa), nad polepą pieca (w chałupach kurnych), w kominie, względnie, co jest zjawiskiem nowszym, w wędzarniach budowanych w pobliżu obejścia. Wędzarnie składały się z paleniska i podziemnego kanału obłożonego płytami kamiennymi, długiego na około 2m, oraz pionowej drewnianej skrzyni do zawieszania mięsiwa. Po wędzeniu kiełbasy obsuszano na słońcu.  

Skład:

- Mięso wieprzowe,

- Woda,

- Pieprz czarny,

- Czosnek,

- Sól peklowa,

Kiełbasa staroświecka to produkt wieprzowy parzony, wędzony średnio rozdrobniony wykonany w całości z lokalnego surowca.

100g wyrobu wyprodukowano ze 110g surowca. 

Pakowano w atmosferze ochronnej. 

Przechowywać w temp. 2-8 st.C. Po otwarciu spożyć w ciągu 48h.